Drie eigen ervaringen/anekdotes met een stervende.

Persoonlijk hebben wij drie keer in de praktijk een bijzonder moment met een stervende meegemaakt.

De eerste keer was met de oma van mijn man. Oma was hartstikke dement en duidelijk bezig met 'het laatste stukje'. We besloten haar nog één keer levend te willen zien en gingen naar Rotterdam. We streepten weg wie oma niét was aan de tafel. Ze was zó veranderd. Mij herkende ze totaal niet, maar toen ze Erik zag, stroomden de tranen over haar wangen. Ze zei: 'wat ben ik blij dat jij er bent'.

Een andere ervaring hadden we met mijn schoonmoeder. Na drie maanden IC en totaal geen verbetering, vond ze het genoeg. Maar voordat de medicatie mocht worden gestopt, moesten de artsen na het weekend hierover beslissen. Zij zou vanaf dat moment slapend gehouden worden. In het weekend gingen we op bezoek. We begroetten haar en toen het mijn beurt was, zei ik: ik moet je de groetjes doen van Tijmen, Jeltje en Feike (onze kinderen). Ploep! Haar ogen gingen open en wij schrokken ons een hoedje. Ze was toch in diepe slaap?!

Bij mijn moeder gebeurde iets soortgelijks. Zij viel op een gegeven moment helemaal weg. Ze reageerde nog even op de ambulancebroeder: 'knijp eens in mijn hand' en dat was het. Er bleek een bloedprop in haar hersenstam te zitten. Opereren was geen optie en ze zou komen te overlijden. Jeltje had een afscheidsbrief voor haar oma geschreven. Mijn moeder leek heel ver weg, maar toen Jeltje de brief voorlas, rolden er dikke tranen uit de ogen van mijn moeder.

Al is het lichaam stervende, het bewustzijn in combinatie met gevoel lijkt toch echt nog lang aanwezig te zijn. Voor de naasten een plicht om op te letten wat er óver en bij de stervende wordt gezegd. Én een kans om nog dingen te zeggen die voorheen niét gezegd durfden te worden.